Vandaag was de dag, die je als ouder nooit zou willen meemaken: de begrafenis van je kind. Een geluk bij een ongeluk, was dat ons kindje ALEX bijgeplaatst kon worden bij mijn moeder (Rosaria). Mijn moeder heeft veel moeten missen: ze heeft ons niet zien trouwen, ze heeft ons nieuwe huis niet meegemaakt, en ze zal onze kinderen op deze aarde niet meemaken. Toch een beetje een troost dat ze onze ALEX in haar graf heeft mogen ontvangen. Een zeer moeilijke dag vandaag, zowel voor mij als mijn vader, maar vooral voor Maria, ze heeft een stuk van haarzelf achter moeten laten en afscheid moeten nemen, met de hoop elkaar ooit eens te ontmoeten in het hemelse. Zie ook: veel verdriet

Vandaag was de dag, die je als ouder nooit zou willen meemaken: de begrafenis van je kind. Een geluk bij een ongeluk, was dat ons kindje ALEX bijgeplaatst kon worden bij mijn moeder (Rosaria). Mijn moeder heeft veel moeten missen: ze heeft ons niet zien trouwen, ze heeft ons nieuwe huis niet meegemaakt, en ze zal onze kinderen op deze aarde niet meemaken. Toch een beetje een troost dat ze onze ALEX in haar graf heeft mogen ontvangen. Een zeer moeilijke dag vandaag, zowel voor mij als mijn vader, maar vooral voor Maria, ze heeft een stuk van haarzelf achter moeten laten en afscheid moeten nemen, met de hoop elkaar ooit eens te ontmoeten in het hemelse. Zie ook: veel verdriet

Op 5-11-2006 is ons kind levensloos op de wereld gekomen. Het is nog steeds niet te geloven, maar het is gebeurd.

Zaterdagavond rond 10 uur had Maria enorme pijn en krampen. Er zat bloed in de urine, iets wat op zich al eens eerder was gebeurd, maar niet direct een aanleiding is tot zorgen. We hebben de CHPE (dienstdoende arts) gebeld. De telefoniste gaf aan direct plat te gaan liggen, er zou direct een arts komen. De arts kwam inderdaad vrij vlot, heeft het verhaal aangehoord, de urine bekeken en zag enkele vlokjes. Hij belde met het ziekenhuis en stuurde ons door voor een echo. In het ziekenhuis aangekomen, leek op de echo alles goed te zijn, het kindje bewoog enorm (het zou een artiest worden volgens de gyneacoloog). Het hartje hebben we tot twee keer toe flink snel horen kloppen. Een hele opluchting. De vliezen zagen er goed uit. Op naar huis.

In de nacht van zaterdag op zondag begon de elende. Maria had steeds erger wordende pijn. Zo rond een uur of 5 in de ochtend, was de pijn onhoudbaar. Ik belde weer met de CHPE. Het kwaad leek zich op dat moment te voltrekken. Het duurde even voordat de ernstige situatie werd onderkend door de CHPE. Een arts kwam wederom. In de tussentijd werd mijn gevoel bevestigd, het kindje was op de wereld gekomen, veel te vroeg en niet levensvatbaar. De arts kwam en kon alleen maar onze angst bevestigen … ons kindje was overleden …

Het kindje (grote kans dat het een jongetje zou zijn) is helemaal compleet en redelijk groot qua omvang, hij heeft handen, voeten, een gezicht … alles. Vreselijk om in het ziekenhuisbed te worden geconfronteerd met een levenloos kind, in plaatst van een flink huilend en gezond kindje. Er werden foto’s gemaakt. Wat een verdriet, niet te beschrijven met woorden.

Op 5-11-2006 is ons kind levensloos op de wereld gekomen. Het is nog steeds niet te geloven, maar het is gebeurd.

Zaterdagavond rond 10 uur had Maria enorme pijn en krampen. Er zat bloed in de urine, iets wat op zich al eens eerder was gebeurd, maar niet direct een aanleiding is tot zorgen. We hebben de CHPE (dienstdoende arts) gebeld. De telefoniste gaf aan direct plat te gaan liggen, er zou direct een arts komen. De arts kwam inderdaad vrij vlot, heeft het verhaal aangehoord, de urine bekeken en zag enkele vlokjes. Hij belde met het ziekenhuis en stuurde ons door voor een echo. In het ziekenhuis aangekomen, leek op de echo alles goed te zijn, het kindje bewoog enorm (het zou een artiest worden volgens de gyneacoloog). Het hartje hebben we tot twee keer toe flink snel horen kloppen. Een hele opluchting. De vliezen zagen er goed uit. Op naar huis.

In de nacht van zaterdag op zondag begon de elende. Maria had steeds erger wordende pijn. Zo rond een uur of 5 in de ochtend, was de pijn onhoudbaar. Ik belde weer met de CHPE. Het kwaad leek zich op dat moment te voltrekken. Het duurde even voordat de ernstige situatie werd onderkend door de CHPE. Een arts kwam wederom. In de tussentijd werd mijn gevoel bevestigd, het kindje was op de wereld gekomen, veel te vroeg en niet levensvatbaar. De arts kwam en kon alleen maar onze angst bevestigen … ons kindje was overleden …

Het kindje (grote kans dat het een jongetje zou zijn) is helemaal compleet en redelijk groot qua omvang, hij heeft handen, voeten, een gezicht … alles. Vreselijk om in het ziekenhuisbed te worden geconfronteerd met een levenloos kind, in plaatst van een flink huilend en gezond kindje. Er werden foto’s gemaakt. Wat een verdriet, niet te beschrijven met woorden.

Vandaag 17 oktober 2006 was de tweede echo (12 weken). Super spannend, want vandaag was ook de nekplooimeting. Super, alles was goed, je zag de baby echt bewegen met zijn beentjes en armpjes. In xe9xe9n woord geweldig, nog steeds eigenlijk niet te geloven, maar het is echt waar. De baby is 70 mm en zit volgens de meting zelfs op 13 weken en 2 dagen.

Week 13 – de theorie (bron)
Eind deze week is je kindje helemaal gevormd. De rest van de tijd in je buik, dient om je baby te laten groeien totdat hij rijp genoeg is om je baarmoeder te verlaten en erbuiten te overleven. Je baby is nu 7,5 cm groot en weegt een 28 gram.

Op 12 september was de eerste echo. Spannend … Gelukkig zag alles er goed uit.9,5 mm groot en 7 weken en 1 dag werd aangegeven. Je zag al een kloppend hartje … onvoorstelbaar …

Week 7 – de theorie (bron)
Deze week ontwikkelen de wervelkolom en de hersenen van je baby zich bijna volledig. De "ledemaat"-knopjes beginnen uit te groeien tot armpjes en beentjes, met aan elk uiteinde een soort schijfje met kleine inkepingen: de handjes en voetjes. Ondertussen heeft zijn hartje al 4 kamers (vorige week waren dat er nog 2) en pompt het bloed goed rond. Je baby is nu 1 cm groot.

Na veel oefenen, is het gelukt … we zijn dolgelukkig.